واژگانی آشنا اما غریب!

 

واژگانی که با شنیدن آن رهسپار سفری می شویم از:

                                            

                                          خود به خود.....

 

و چه سفری......

 

سفری که مسیرش را با شناخت هست های وجودیمان و بایدهایی        که باید در وجودمان باشد

                  آسفالت کرده اند.....

 

مقصدش:

           رسیدن به خودی است که:

                                       بی خود و با خدا شده است

  

سفری که کفش باید از جنس :

                                    تقوا باشد

که:

 

کم نیاورد در گردنه های هوس و

 

نفوذ نکند در آن ، قطرات شهوت...

 

برای محافظت فقط کا فیست:

                         زیر پوشمان :

                                         ترس از خدا باشد

و روپوشمان:

                   آرامش و خونسردی

 

راه:

        صراط مستقیم است و بقیه بی راهه اند...

 

نقشه راه:

            قرآن و اهل بیت است

 

کوله پوشتیمان حاوی:

                        توکل و توسل

                         

               و1عدد شارژ کننده تلاش

                                                       است   

 

ودر مسیر با سرعت گیر هایی از جنس:

     

حب اقوام و نزدیکان و عابر بانک و حسد و غرور و خودبزرگ بینی و...

    

روبه رو هستیم...

 

در این سفر:

بلیط را باید از گیشه ی قلبمان تهیه کنیم

 

و باید سوار بر:

طیاره ی اراده هایمان  شویم....

 

و زمان طی کردن مسیر:

 

را خودمان تعیین می کنیم..

 

و معجزه می کند روغن موتور ذکر....

 

ذکر:

افوض امری الی الله

 

راه گشاست.....

 

و بدانیم که ماه ،ماه رحمت الهی است و

 

باران رحمت بدون هیچ وقفه ای می بارد و

این ماییم که با رفتن به زیر چتر غفلت:

 

در خود که نه در هواهای نفسانیمان می مانیم

 

و با آرزوها ی دور و دراز

 

زمین گیر شدن را به آسمانی شدن ترجیح می دهیم....

 

فقط کافیست چترمان را ببندیم و در چند روز آینده در این ماه عزیزآسمانی شویم....

 

خدایا!توفیق شناخت خود را نصیبمان گردان

 

 

                                                  


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: واژگانی آشنا اما غریب!


تاريخ : ۱۳٩٠/٦/۳ | ٥:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مدعی عاشق ولایت | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.